Waar staat jouw trampoline?

Ik schrijf een boek, en inmiddels doe ik dat al bijna twee jaar. Dat laatste was niet helemaal de bedoeling.

Toen ik eraan begon wilde ik vooral dat het zou lukken. Ik had ideeën genoeg, dus dat boek moest er komen, het liefst een beetje snel. Alleen lukte het niet zoals ik wilde, en daar kon ik me behoorlijk aan ergeren.

Achteraf is dat misschien wel grappig. Ik schrijf een boek met als werktitel Van Presteren naar Floreren, en probeerde dat vooral presterend te schrijven. Doel stellen, tempo maken, resultaat boeken. Een oude valkuil in optima forma.

Het voornemen dat niet beklijft

Misschien herken je het.

Je neemt je voor om meer te gaan delegeren, want je zit te veel in de uitvoering. Of je besluit dat je op vrijdag echt eerder stopt, voor je gezin. Of je zegt tegen jezelf dat je voortaan beter gaat luisteren naar je team, in plaats van na drie zinnen al met de oplossing te komen.

Je meent het oprecht. Op 1 januari, na de vakantie, of na een goed gesprek met iemand die je vertrouwt.

En dan is het binnen twee weken weer zoals het was.

Want je kunt iedere ochtend tegen jezelf zeggen dat je vanaf vandaag rustiger bent, om vervolgens om 09.17 uur alweer geïrriteerd te raken omdat iets drie minuten langer duurt dan gepland.

Dat is geen gebrek aan karakter. Het is hoe we in elkaar zitten. Alleen iets willen maakt je nog niet die persoon, en je brein verandert niet omdat jij in januari iets besluit. Het verandert door wat je herhaaldelijk doet.

Eerst even trampolinespringen

Tijdens het schrijven kwam een oude inspiratiebron voorbij: Paul Efmorfidis. Jaren geleden zag ik hem in de film The Power of the Heart, en één scène is me altijd bijgebleven.

Paul heeft een zakelijke ontmoeting met een miljardair. Je verwacht een vergadertafel, serieuze gezichten en cijfers. Maar Paul wil eerst trampolinespringen.

Later bezocht ik hem in Athene, en daar ontdekte ik dat het veel verder ging dan een grappige man op een trampoline. Zijn manier van ondernemen gaat ook over duurzaamheid, over anders kijken naar groei en succes, en over kansen bieden aan mensen voor wie meedoen niet vanzelfsprekend is. Zo neemt hij bewust mensen met een beperking in dienst.

Wil ik Paul zijn? Nee, ik wil Maurice zijn. Maar zie ik iets bij hem waarvan ik denk dat ik er zelf wat meer van zou willen hebben? Zeker.

En dat is precies het punt. Je hoeft niet iemand anders te worden om iets van iemand anders te leren.

Van willen naar doen

Wat als je je dag niet alleen begint met de vraag wat je allemaal moet doen, maar ook met een andere: wie wil ik vandaag zijn?

Hoe wil je aanwezig zijn in dat gesprek van halftien? Hoe wil je reageren als die offerte toch weer niet af is? Waar wil je vertragen, en waar mag het wat speelser?

Zelf visualiseer ik dat kort, want het helpt om mezelf alvast te zien in de situaties waarin dat gedrag straks nodig is. Maar dan begint het echte werk. Om zes uur ‘s ochtends bedenken dat je vandaag een rustige ondernemer gaat zijn is niet zo ingewikkeld. Probeer het om half vier nog maar eens.

Daarom neem ik overdag een paar korte breaks om even uit te zoomen. Laat ik nu het gedrag zien van de persoon die ik vanochtend wilde zijn? Het antwoord is echt niet altijd ja, en regelmatig betrap ik mezelf erop dat ik alweer in mijn oude patroon zit. Te veel, te snel.

Maar misschien zit juist dáár de ontwikkeling. Niet in nooit meer terugvallen, maar in het steeds eerder herkennen ervan, en vervolgens opnieuw kunnen kiezen.

Door die herhaling ontstaan en versterken verbindingen in je brein, waardoor gedrag dat eerst heel bewust voelt langzaam vanzelfsprekender kan worden. Totdat je op een gegeven moment merkt dat je anders reageerde, zonder dat je jezelf daartoe hoefde toe te spreken.

Waar staat jouw trampoline?

Ik merk het inmiddels aan dat boek. Twee jaar geleden wilde ik vooral dat het afkwam, nu geniet ik van het schrijven zelf. Het boek wordt er beter van, maar misschien belangrijker nog: het schrijven is leuker geworden.

Misschien hoef je helemaal niet op een trampoline te springen. Maar Paul herinnerde mij aan iets wat ik blijkbaar nodig had. Dat serieus bezig zijn met je leven niet betekent dat je het leven altijd serieus moet nemen.

Dus de vraag die we je deze week meegeven: kijk eens naar iemand die jou inspireert. Welke eigenschap raakt je, en welk gedrag zou je morgenochtend laten zien als je die persoon al iets meer was?

Maak het klein genoeg om het vandaag te doen. Kijk vanavond terug. En probeer het morgen opnieuw.

We horen graag wat het bij je oproept. Reageer gerust op deze mail. We lezen alles.

En ken je een ondernemer die dit herkent? Stuur deze editie door. Want je wordt niet wie je wilt zijn door het vaak genoeg tegen jezelf te zeggen, maar door steeds vaker te doen wat daarbij past.

Maurice van den Hemel

Goed Geregeld op Zaterdag is een samenwerking tussen Maurice van den Hemel en Arko Hoondert.