Bij wie blijf jij op afstand?

Leestijd: ~4 minuten

​Sponsor deze nieuwsbrief​

De ontmoeting die je bijna oversloeg

De afgelopen maanden nam ik deel aan het executive programma De Betekenis van Rijkdom aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Je doet er kennis op, natuurlijk. Maar minstens zo waardevol zijn de mensen die je ontmoet, ieder bezig met dezelfde zoektocht: wat maakt een rijk leven werkelijk rijk?

De eerste bijeenkomsten waren in een klooster. Vijftien deelnemers, vijftien verhalen.

En zoals dat vaak gaat: met sommigen voelde het meteen vertrouwd. Met anderen ontstond nauwelijks contact.

Dat fascineert me altijd.

Het brein dat scant

Ons brein beoordeelt voortdurend onze omgeving. Razendsnel bepaalt het of iets veilig of onveilig voelt.

Herkenning geeft ontspanning. Gelijkenis geeft vertrouwen. En wat minder vertrouwd voelt, krijgt onbewust wat afstand.

Biologisch is dat logisch. Duizenden jaren lang was inschatten wie veilig was een kwestie van overleven.

Maar is het ook altijd waar?

De opdracht

Tijdens de laatste tweedaagse kregen we een ongemakkelijke opdracht. Ga in gesprek met degene die je het minst hebt leren kennen.

In mijn geval was dat David.

De opdracht was persoonlijk. Kwetsbaar zelfs. Wat was ons antwoord geworden op de vraag naar de betekenis van rijkdom? En wat wilden we daar na het programma mee doen?

Ik keek David aan en besefte iets. We hadden elkaar de afgelopen maanden best gezien. We hadden samen gelachen. We hadden respect voor elkaar. Maar we hadden nooit echt de moeite genomen elkaar te ontmoeten.

Nu werden we daartoe uitgenodigd.

Voor het eerst luisterde ik echt

Ik hoorde zijn verhaal. Zijn passie. Zijn ambities. Zijn verlangens. En volgens mij deed hij hetzelfde bij mij.

Binnen enkele minuten ontstond er iets bijzonders. Verbinding.

Niet omdat we hetzelfde waren. Niet omdat we elkaar al jaren kenden. Maar omdat we elkaar werkelijk zagen.

De volgende ochtend werd gevraagd welk moment ons het meest was bijgebleven. Zonder aarzelen vertelde ik over mijn gesprek met David. Vrijwel direct gaf David hetzelfde antwoord.

Ik glimlach nog steeds als ik eraan terugdenk.

Wie zie jij niet echt?

Hoeveel ik ook weet over brein, hechting en verbinding, ook ik laat me soms leiden door mijn eerste gevoel. Mijn brein probeert me te beschermen. Maar dat eerste gevoel vertelt lang niet altijd de waarheid.

En dat heeft gevolgen, ook op de werkvloer.

We trekken onbewust op met wie op ons lijkt. We geven sneller vertrouwen aan wie vertrouwd voelt. En zonder het te merken houden we wat afstand tot collega’s die net anders zijn — anders denken, anders communiceren, anders reageren.

Terwijl daar vaak juist het meeste te halen valt. In ideeën. In tegenspraak. In perspectief. Een team waarin alleen de vertrouwde stemmen klinken, mist precies de wrijving die het beter maakt.

Echte verbinding ontstaat niet vanzelf. Ze vraagt tijd. Aandacht. Nieuwsgierigheid. En vooral de bereidheid om werkelijk te luisteren.

Bij wie blijf jij op afstand?

Wat zou er gebeuren als we dat wat vaker deden? Op het werk. Thuis. In onze relaties.

Misschien ligt juist achter de mensen waarbij we in eerste instantie wat afstand voelen, een prachtige ontmoeting verborgen. Een vorm van rijkdom die je nergens kunt kopen.

Dat heeft David me geleerd.

Dus de vraag die we je deze week meegeven: bij wie blijf jij misschien op afstand, terwijl daar juist een mooie ontmoeting zou kunnen ontstaan?

We horen graag wat het bij je oproept. Reageer gerust op deze mail. We lezen alles.

En ken je een ondernemer die het beste uit een divers team wil halen? Stuur deze editie door. Verbinding begint vaak bij één iemand die besluit beter te luisteren.